مسیر تولید را متناسب با سامانه آلیاژی انتخاب کنید
برای بعضی سامانهها ذوب و آلیاژسازی و برای برخی دیگر متالورژی پودر یا اکسیداسیون داخلی مناسبتر است. هر مسیر باید توزیع یکنواخت اجزا، چگالی و خواص موردنیاز قطعه نهایی را ایجاد کند.
نام فرایند نباید جایگزین مشخصات پذیرش شود؛ ترکیب، ریزساختار و خواص باید بر اساس کاربرد و سند توافقشده ارزیابی شوند.
نیمهساخته آلیاژی را به فرم قطعه تبدیل کنید
سیم، نوار، پروفیل یا پیشفرم پس از آمادهسازی به پرچ، نوک کنتاکت یا قطعه تخت تبدیل میشود. شکلدهی سرد، پرس، برش و ماشینکاری میتوانند در این مرحله به کار روند.
ترک، پلیسه، تغییر شکل نامتقارن و آسیب سطحی از نشانههایی هستند که باید در نمونه اولیه و کنترل حین فرایند بررسی شوند.
فصل مشترک در ساختارهای مرکب را کنترل کنید
در پرچ دوفلزی یا سهفلزی، اتصال میان آلیاژ عملکردی و فلز پایه باید در برابر شکلدهی و مونتاژ پایدار بماند. ضخامت لایه، پیوستگی اتصال و محل قرارگیری آلیاژ کاری جزو مشخصات کلیدیاند.
بازرسی مقطع و آزمون مکانیکی انتخابشده میتواند ضعف اتصال یا جابهجایی لایه را پیش از تولید سری آشکار کند.
روش اتصال قطعه به حامل را تعریف کنید
پرچکاری، جوش مقاومتی، جوش نقطهای، لحیمکاری القایی و دیگر روشهای اتصال هرکدام به هندسه، آلیاژ حامل، مسیر جریان و محدودیت حرارتی متفاوتی نیاز دارند.
کیفیت سطح تماس بهتنهایی کافی نیست؛ مقاومت و پایداری ناحیه اتصال نیز باید در مجموعه کامل کنترل شود.
فرایند را با نمونه نماینده ببندید
نمونه باید هم ابعاد و ظاهر و هم عملکرد مونتاژ و کلیدزنی را نمایندگی کند. هر تغییر آلیاژ، ابزار، ضخامت یا روش اتصال میتواند نیازمند بازتأیید باشد.
جمعبندی عملی
هر تصمیم آلیاژ، هندسه یا اقدام اصلاحی باید با نقشه کنترلشده و آزمون نماینده در مجموعه نهایی تأیید شود.
ارسال مسئله فنی